موقت خواهد بود...
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
میخواستم امروز یک پست ادبی برایتان منتشر کنم که دیدم دکتر صفایینژاد مرا به یک پویش وبلاگی دعوت کرده؛ پویش کمکی از ما بر میاد؟ که بیاییم و به بیان، پیشنهاداتی بدهیم برای رفع مشکلاتش. حالا آمدهام بنو
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
۱. از سوم اسفند که به خانه آمدم تا امروز سعی کردم آدم مسئولیتپذیری باشم و به سلامت خانواده و خودم اهمیت بدهم. چیزی بیشتر از یک ماه است که در خانهام و دیگر جانم به لب رسیده! آنقدر که دیروز نشستم مست
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
بخواهم منِ اینروزهایم را توصیف کنم جز «خستهٔ دلتنگ» چیز دیگری به ذهنم نمیرسد. صبح به صبح، وقتی چشم باز میکنم خستگی و دلتنگی بههمراه نور خورشید از راه میرسند و دامنشان را روی همهچیز پهن میکنند؛
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
من سر نوشتن خیلی با خودم درگیرم. هربار که شروع به نوشتن داستان میکنم، انگار یک سطل آب یخ روی خودم میریزم. ناامیدی تمام وجودم را در خود مچاله میکند و حس میکنم هرچه رشتهام پنبه شده است. به خودم می
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
همهاش من از شما سوال میپرسم(در حدی که بخش پرسمان راهانداختهام اینجا)، یکبار هم شما از من بپرسید ببینم چه سوالهایی از حریر در ذهن دارید. :)
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
بچه که بودم مثل خیلی از بچههای دیگر، دلم میخواست زودتر بزرگ بشوم. کفشهای تقتقی مامان را میپوشیدم و از اینکه شبیه آدمبزرگها میشدم، حال خجستهای به من دست میداد. عمر این دلخواستن اما کوتاه بو
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
دیشب بود که فاطمهٔ عزیز به من پیام داد:
«سلام حریر خوبی؟ :) میگم میتونی تو وبلاگت یه راهنمایی برای من از مخاطبانت بخوای؟ من دنبال مجموعه عکس مستند-اجتماعی از عکاسان (فرقی نداره ایرانی یا خارجی) هستم
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
روی نیمکت نشستم و نگاهی به ساعت مچیام انداختم. عقربهها چهار و نیم عصر را نشان میدادند و طبق معمول نازنین دیر کرده بود! با کلافگی شالم را مرتب کردم و در پارک چشمی چرخاندم؛ همان مسیر سنگی همیشگی، هما
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
پارهٔ اول. چندروزی میشد که کلافه بودم؛ کلافه از اینکه چرا نمیتوانم داستانم را خوب جمع کنم و پایانش باز و بیسر و ته مانده. بالاخره دیشب وقتی چشمهایم را بستم که بخوابم، ناگهان از عوالم بالا یک پایا
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی
کتاب را باز میکنم و شروع میکنم به خواندن. هنوز چندخط نخواندهام که حواسم از کلمات حسین پاینده جدا میشود و میدود پی خودم. چندروزی است ریههایم حالت عجیبی دارند. نمیتوانم قاطعانه بگویم اما یکچیزی
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی